The Dark Romeo& Blood Juliet [XS,D18,8059] 3

posted on 25 Oct 2010 20:33 by chivas999
 
 
ลมเย็นๆพัดไปตามทิศทาง เส้นผมสีเงินยาวปลิวสยาย เปลือกตาบางปกปิดนัยเนตรสีอความารีนสนิท แพขนตายาวแนบชิดติดกัน ชุดหนังสีดำเข้ารูปภายใต้เสื้อคลุมยาวสีดำเสียดสีกันเล็กน้อยตามแรงขยับของ ผู้สวมใส่ ประกายดาบคมวาวสะท้อนแสงจันทร์ระยับ เปลือกตาบางเปิดขึ้นอีกครา เผยให้เห็นดวงเนตรคู่งามชวนหลงไหล ฉายแววเย็นชา ริมฝีปากบางอ้าขยับเอ่ยคำสั่ง ให้เหล่าเลือดเนี้อแห่งรัตติกาลปรากฎกายออกมา




“ออกมา”




ปีศาจ ราตรีกระหายเลือดนับร้อยในชุดเกราะสีทมิฬ ต่างออกมาจากตรอกซอกซอยแต่ละที่ แสงจันทร์ฉาดฉายกระทบกับอาวุธและเครื่องแต่งกายให้สะท้อนเป็นเงา พื้นดินอาบชโลมไปด้วยโลหิตแดงฉาน และซากศพของสิ่งที่เคยเรียกว่า “มนุษย์”ปนเปไปกับ “ซาก” ของหมาป่าขนาดใหญ่มากกว่าร้อย.....




“อ๊ากกกกกก ปล่อย!!!ปล่อยข้า”





เสียง โหวกเหวกโวยวายของชายผู้หนึ่งดังมาตามเส้นทางเข้าเมือง ก่อนจะหยุดลงแทบเท้าร่างบาง นัยเนตรสีเดียวกับอัญมณีบูลไดมอนต์ เหลือบมองทั่วร่างของชายผู้นี้ แขนขาแข็งแกร่งไร้เรี่ยวแรงถูกล่ามด้วยตรวนหนัก ตามร่างกายประปรายไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ทั่วลำตัว โซ่เงินบริสุทธิ์ล่ามตั้งแต่ลำคอจนถึงดวงตา จะเว้นไว้แค่เพียงริมฝีปากเอาไว้ให้ “สารภาพ”เท่านั้น รอยยิ้มพอใจถูกวาดขึ้นบนใบหน้างาม มือเรียวขยับดาบคมขึ้นมาเชยคางผู้เคราะห์ร้าย ก่อนจะเอ่ยคำถามที่ตนอยากรู้....





“ผู้บงการพวกเจ้าเป็นใครกัน....ตอบข้า..เจ้าสุนัขขี้ครอก”




“เหตุใดข้าจำเป็นต้องเอ่ยแก่เจ้า เจ้ามันก็ไม่ได้สูงส่งไปกว่าข้านัก เจ้าก็แค่ปีศาจราตรีเช่นข้า!! อ๊ากกกกก!!”





แส้ เหล็กฟาดกระทบกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเจ้าเชลยอวดดีโดยอัศวินดำที่ขนาบ ข้างชายผู้นี้ ผิวเนื้อสีแทนปริแตก โลหิตสีชาดไหลเอ่อออกมา บาดแผลหลายที่เริ่มบวมแดงอีกครั้ง ร่างบางยกมือขึ้นปรามให้หยุดการกระทำของลูกน้องในอาณัติตน ก่อนที่จะนั่งลงเสมอใบหน้าของบุรุษผู้นี้ นิ้วเรียวไล้ริมฝีปากแตกระแหงตรงหน้าเบาๆ บังเกิดรอยยิ้มบางอีกครั้งประดับใบหน้างาม




“ข้าจะให้โอกาสอีกครั้ง....ตอบข้า... ผู้บงการของพวกเจ้าคือใคร ....”





“ให้ ข้าตายดีกว่าจะตอบคำถามเจ้า พวกปีศาจอย่างเจ้าอุปโลกน์ตัวเองว่าสกุลสูงหนักหนา อย่างไรเสียเจ้าก็ไม่เคยยอมรับความจริงว่าตนเองนั้นมันน่ารังเกียจไม่น้อย กว่าข้า สเปลบี สควอลโล่ เจ้าจงจำไว้....นายใหญ่ของข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าให้รอด ไม่ช้าหรือเร็วเจ้าต้องตกอยู่ในกำมือท่านผู้นั้นอย่างแน่นอน!!”






ใบ หน้างามเรียบเฉยต่อสิ่งที่ได้สดับรับฟัง แสงจันทราสาดพ้นกรอบเมฆาลงมาเบื้องล่าง ลากผ่านเชลยหนุ่ม เสียงโช่แกร่งเริ่มกระทบกัน ลมหายใจของเขาเริ่มเร็วและแรงขึ้น คมเขี้ยวมันวาวงอกออกมา โช่หลายเส้นขาดออกจากกัน หากแต่เหตุการณ์เหล่านี้ดูจะเป็นเรื่องธรรมดาของร่างบาง หรือบุคคลที่ยืนอยู่ในที่แห่งนี้ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่เห็นจนชินตา มือเรียวเอื้อมไปรับมีดสั้นเนื้อเงินแท้จากอัศวินสีดำใกล้ตัว แขนเรียวเงื้อมีดสั้นขึ้นสูงและแทงลงไปยังลำคอชายผู้นี้อย่างรวดเร็วและแม่น ยำ ก่อนจะลากปาดไปด้านข้าง ให้ผิวเนื้อที่คอหลุดออกจากกันช้าๆ เสียงโหยหวนค่อยๆ แผ่วลงทีละน้อยจนหยุดในที่สุด พร้อมกับศรีษะที่หลุดออกมาจากลำคอ






“ยังไม่ได้ เรื่องเหมือนเดิม กี่ตัวแล้วที่พวกเจ้าจับมา แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววอันใด ข้ายอมไม่ได้ที่พี่น้อง และเหยื่อของพวกเราต้องสังเวยชีวิตแก่พวกมันราวใบไม้ร่วงเช่นนี้!!!”







หลัง จากเหตุการณ์สังหาร “เหยื่อ” ของพวกเขาในคราวที่แล้ว ก็มีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นอีกมากมายนับร้อยแห่งทั่วทรานซิลเวอร์เนีย เหล่าแวมไพร์ถูกสังหารเป็นจำนวนมาก สภาพศพถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆแทบทุกราย หลายแห่งที่อยู่ในอาณัติของเขาถูกทำลายล้างไม่เหลือแม้แต่เศษซากปรักหักพัง แม้แต่ชิ้นเดียว เขาพบเพียงรอยขย้ำ เศษเนื้อ และเศษเล็บคมแหลมยาว ทั้งหมดนั้นยิ่งเป็นการตอกย้ำให้เขาปักใจเชื่อยิ่งขึ้นว่าทุกอย่างเป็นฝีมือ ของไลแคนโทรป ศัตรูคู่อาฆาตหลายร้อยปีของเขา






หาก แต่เพียงเขาไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนบงการ เพราะนายใหญ่ของสุนัขจนตรอกพวกนี้ ตัวเขาเป็นคนใช้ดาบเงินแทงทะลุหัวใจเองกับมือ!!! หลังจากนั้นเขาก็สั่งให้ “เก็บกวาด”พวกที่ยังเหลือดรอดอยู่ จนพวกมันต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปทางเหนือและขอเจรจาสงบศึกมานานนับหลายร้อยปี






แต่นี่อะไร !!!พวกมันต้องการจะเปิดศึกอีกครั้งใช่ไหม!!!






เหล่า ลูกน้องภายใตอาณัติท่านเคานท์ ต่างค้อมศรีษะลงอย่างรู้สำนึกผิด หลังจากได้ยินเสียงตวาดของบุคคลที่คุ้มหัวตนอยู่ นัยเนตรน้ำงามกวาดมองข้ารับใช้ของตนทีละคน เชลยคนแล้วคนเล่าถูกจับมาทรมาณปางตายเท่าไร ก็ไม่มีซักคนเลยที่จะเอ่ยอะไรเกี่ยวกับคนบงการเรื่องนี้แม้แต่น้อย โทสะเริ่มคุกรุ่นอีกครั้ง มือเรียวตวัดดาบเงินฟันฉับลงไปยัง “ซาก” ของเฉลยที่จับมาได้ให้ขาดเป็นสองท่อน เครื่องในน่าสะอิดสะเอียนแหลกเหลวละเอียดอยู่บนพื้นดิน รวมกับซากศพที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ที่นี่






“ดี...ในเมื่อพวกเจ้ามันไม่ได้เรื่องกันนัก ราตรีนี้ข้าจะบุกรังพวกมันแล้วสังหารเจ้าคนบงการเสีย!!!”






น้ำ เสียงหวานหากแต่แข็งแกร่งตวาดกร้าวให้ข้ารับใช้ในอาณัติรับทราบ ก่อนจะสั่งให้จัดเตียมอาวุธให้พร้อม เพื่อสังหารเหล่าไลแคนโทรปให้สิ้นซากภายในคืนนี้!!!





..................................................................................


........................................





................


.......





....


..
.






ยาม ดึกสงัดไร้สิ้นซึ่งเสียงอันใดแม้แต่เสียงลมหรือแมลง เทือกเขาทะมึนขนาดใหญ่ทั้งสองฝั่ง ตั้งอยู่ใจกลางป่าลึกทางตอนเหนือของทรานซิลเวอร์เนีย ถ้ำนับร้อยนับพันรายเรียงอยู่ตามแนวผาขนาดมหึมา แนวหินแข็งแรงสลับชั้นไล่ลงมาเป็นทอดๆ อีกฝั่งหนึ่งเป็นเทือกผาหินไร้ซึ่งต้นไม้ใบหญ้า หรือสิ่งมีชีวิต ถ้ำใหญ่โตสีนิฬกาลมีเพียงแห่งเดียวบนยอดสุดของผาหินแห่งนี้ ราวกับว่าที่แห่งนี้ถูกแยกออกมาเป็นเอกเทศเพื่อใครสักคน....






ว่า กันว่าเหล่าแวมไพร์และไลแคนโทรป หรืออมนุษย์ในรูปแบบใดก็ตามต่างเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่งกว่าสายลม และแข็งแรงเสียยิ่งกว่าคนร้อยคน ดูท่าว่าจะเป็นเรื่องจริง ...... ท่านเคานท์ร่างบาง ในชุดสีดำพร้อมกับดาบเงินบริสุทธิ์มันวาวบนหลังม้าโครงกระดูก และอัศวินดำจำนวนหนึ่งบนหลังม้าเช่นเดียวกับนายเหนือหัว รวมถึงอีกหลายคนที่ยืนอยู่เบื้องล่าง ต่างยืนประจันหน้ากับผาหินทั้งคู่ นัยตาคู่งามปราดมองไปรอบๆ พลางใช้สมองคิดกลยุทธ์ พลางส่งสัญญาณให้แยกย้ายไปตามจุดต่างๆ





โดยที่ตัวเขาเลือกที่จะไปยังผาหินที่มีถ้ำเพียงแห่งเดียว.....






ร่าง บางทิ้งตัวลงจากหลังอาชาสูรย์สู่พื้นดิน สองขาก้าวไปเบื้องหน้าชั้นหินสูง ก่อนจะถีบตัวเองขึ้นไปยังยอดสุดของชั้นหินแต่ละชั้นด้วยพละกำลังเหนือมนุษย์ ไม่นานนักเขาก็เข้ามาถึงปากถ้ำมืดมิดแห่งนี้ ความมืดไม่ได้สร้างปัญหาแก่เขาเลยแม้แต่น้อย กับดวงตาที่มองเห็นชัดเจนในที่ไร้แสงเช่นนี้ ร่างบางก้าวเข้าไปด้านในลึกขึ้นเรื่อยๆ จนพบกับกระจกน้ำแข็งบานใหญ่ ขอบกระจกบุด้วยเนื้อทองคำแท้ชั้นดี แกะสลักลวดลายงดงามวิจิตร เพราะความงดงาม สควอโล่จึงเผลอใช้มือเรียวสวยสัมผัสกระจกบานนั้นช้าๆ






ความ เย็นเยียบเกาะกุมผิวเนียนสวย ส่งผลให้น้ำแข็งค่อยๆเกาะกุมตั้งแต่นิ้วเรียวขึ้นไปยังข้อมือเล็กบาง ด้วยความตกใจร่างบางจึงชักมือกลับในทันที แต่ทว่าไม่เป็นผล เมื่อมือเรียวยังคงติดอยู่ข้างในนั้น และดูเหมือนว่ากำลังถูกดูดเข้าไปด้านหลังกระจกบานนั้นเข้าไปทุกที สควอลโล่ใช้เรี่ยวแรงมหาศาลดึงตัวเองออกมา หากแต่ว่าทันทีที่ใช้แรงดึง ตัวเขาเหมือนถูกกระชากอย่างแรงจากด้านใน ก่อนทั้งร่างของเขาจะหายลับเข้าไปด้านในกระจก





ความ เจ็บแล่นเข้ามาจนถึงกระดูกสันหลัง หลังจากที่เขาเข้ามาในกระจกนั่น และอัดกระแทกเข้ากับฝาผนัง ร่างบางยันตัวเองให้ลุกขึ้นพลางมองไปรอบตัว จนกระทั่งหยุดสายตายังบัลลังก์สีดำสนิท มองปราดเดียวเขาก็รู้ได้ทันทีว่าห้องนี้เป็นของใคร ร่างบางก้าวเข้าไปสำรวจช้าๆตามซอกมุมต่างๆในห้อง แต่ก็ไม่พบอะไรเลยนอกจากบัลลังก์สีดำนี่เท่านั้น






เมื่อ คิดว่าที่นี่คงจะไม่มีอะไรน่าสนใจอีกต่อไป ร่างบางจึงหันหลังกลับไปยังกระจกบานเดิม ก่อนที่จะใช้มือแตะเหมือนครั้งแรกที่บังเอิญเข้ามา ทว่าไม่มีผลอันใดเกิดขึ้นเหมือนครั้งที่เข้ามาเลย ดวงตาน้ำงามเบิกกว้างก่อนจะใช้มือทุบอย่างแรงให้เปิดออก แต่ก็เหมือนใช้มือเปล่าทุบเหล็กกล้า เพราะมันไม่มีแม้แต่ปริแตกหรือขยับเขยื้อนเพียงสักนิด






ฉับ พลันนั้นเองภาพสะท้อนของกระจกบังเกิดบางอย่าง ตัดผ่านไปทางด้านหลังของเขา สควอลโล่หันหลังขวับ มือเรียวกระชับดาบยาวแน่น สายตาสอยส่ายหาเจ้าสิ่งแปลกปลอมนั่นทั่วบริเวณ ตามซอกหินและมุมเดิมที่เขาเคยค้นหาเจ้าของห้องมาก่อน เมื่อแน่ใจแล้วว่าตนเองคงตาฝาด จึงหันหลังกลับไปอีกครั้ง หากแต่คราวนี้คนงามต้องตัวแข็งทื่อ เมื่อนัยตาสีอควอมารีนกลับไปสบกับหมาป่าตัวมหึมาดวงตาสีแดงเลือดใบหน้าถึง คืบ ขาเรียวก้าวถอยหลังไปช้าๆก่อนจะยกดาบเงินขึ้นมาฟันอย่างรวดเร็ว






ร่าง บางใช้โอกาสที่ไลแคนโทรปเผลอ กระโดดขึ้นไปเกาะผนังถ้ำสูงและดีดตัวลงมา พร้อมกับจับดาบคมให้ตั้งฉาก โดยที่ตัวด้ามอยู่ที่หน้าอกของเขาและปลายดาบหันออกไปด้านหน้า หมายจะเสียบทะลุหัวใจเจ้าปีศาจนี่ให้ดับดิ้นในคราเดียว!!





ทว่า ดูเหมือนร่างบางจะประเมินฝีมือของไลแคนโทรปตัวนี้ต่ำไป ทันทีที่เขาพุ่งตัวเข้าใส่ ราวกับจะรู้ทันมันจึงหันหน้าเข้าประจันกับเขา ก่อนจะใช้ความเร็วในระดับเดียวกันตะปปเข้าไปที่ซอกคออย่างแรงจนตัวเขา กระเด็นติดกับฝาผนังอีกครั้ง





เลือดสีแดงไหลอาบทั่วบาดแผลลึกตรงซอกคอ สควอลโล่ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดพยุงตัวขึ้นมาจับดาบอีกครั้ง และพุ่งเข้าไปหามันทันที






ด้วย ความที่แข็งแรงกว่าคนบาดเจ็บหลายเท่า เจ้าหมาป่าตัวโตจึงกระโดดเข้ามาหาร่างบาง และฝังคมเขี้ยวคมลงบนซอกคอที่มีแผลฉกรรจ์ของเขาอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ร่างบางไร้สิ้นซึ่งเรียวแรงทั้งหมดทั้งมวล มือเรียวข้างที่กำดาบแน่นค่อยๆคลายออกจากกัน ดาบคมค่อยๆเลื่อนหลุดจากการเกาะกุมของมือเรียว และตกลงบนพื้นในที่สุด






“อะ....จะฆ่าข้า ท..ทำไม ไม่ ร..รีบ ท..ทำเสียล่ะ...”






คนงามเอ่ยอย่างคนใกล้จะหมดลมเต็มที เจ้าหมาป่าจึงถอนเขี้ยวออกมาและจ้องลึกล