[Pain]D18 14.ครึ่งหลัง

posted on 25 Oct 2010 20:02 by chivas999
 
Ch14 ครึ่งหลังจร้า




“กะจะเอาจนถึงตีหนึ่งตีสองเลยรึไงถึงจะยอมกลับ???”




น้ำ เสียงขุ่นเขียวที่แสดงถึงความไม่พอใจเท่าไรนักของคนหน้าสวย ที่ตอนนี้ดูจะไม่สวยซักเท่าไรกับอากัปกิริยาที่แสดงออกมา ยามาโมโตะได้แต่หัวเราะแหะๆกับท่าทางของคนตรงหน้า ก่อนจะจับมือบางให้เดินมาด้วยกัน และนั่งลงบนม้านั่งตัวยาวริมแม่น้ำ




ยา มาโมโตะคว้าเบียร์กระป๋องที่ซื้อมาเมื่อไม่นานนี้ออกมาเพื่อจะเปิดดื่ม แต่ไม่ทันได้จรดริมฝีปากตัวกระป๋องก็ถูกฉกฉวยโดยคนอารมณ์บูดที่นั่งอยู่ ข้างๆ ที่ทำหน้าเฉยๆและกระดกเบียร์กระป๋องของเขาแทน ชายหนุ่มได้แต่หัวเราะน้อยๆ ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นไปลูบเส้นผมสีดำเนียนลืนมือ




“ว้า.. เอาไปกินซะละ แล้วฉันจะดื่มอะไรล่ะเนี่ย ฮะๆ”




“เรื่องของแก ....มีปัญญาก็ซื้อเองสิ”




ชาย หนุ่มหัวเราะอย่างไม่มีเหตุผลไปกับเสียงขุ่นๆและใบหน้าบอกบุญไม่รับของฮิบา ริ อันที่จริงแล้ว..... มันก็สมควรอยู่เหมือนกันที่ฮิบาริจะโกรธ เพราตั้งแต่เช้าแล้วเขาชวนร่างบางออกมาเที่ยวตะลอนไปทั่ว จนกระทั่งถึงตอนนี้เวลามันก็ล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืนกว่าแล้ว แต่ทว่าทั้งสองคนยังเดินทางไม่ถึงครึ่งที่จะกลับไปยังที่พักเลย คิดได้ดังนั้น.... จากใบหน้าที่แป้นแล้นอยู่เสมอของยามาโมโตะมีอันต้องสลดลง




“นี่ ยามาโมโตะ….”





ชาย หนุ่มหน้าคมเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียก พลางทำสีหน้าประหลาดใจ เพราะว่าคนตรงหน้าแต่ไหนแต่ไรมาแล้วก็ไม่ค่อยจะเรียกชื่อเต็มของใครๆซัก ครั้ง แต่นี่อะไรดลใจกันนะ?? ถึงได้เรียกชื่อเขาซะเต็มปากเต็มคำ





“มีอะไรเหรอ???”





“เรื่องที่เกิดขึ้นมันจะเป็นความลับต่อไปได้นานแค่ไหน???”





นานที เดียวที่ทั้งคู่ต่างเงียบ ....... ลมพัดเย็นๆ ชวนให้ทั้งสองคนต้องกอดตัวเอง เพื่อประคองความอบอุ่นให้อยู่กับตัว หากแม้ร่างกายจะได้รับความอบอุ่นมากเพียงใด แต่หัวใจนั้นกลับมีแต่ความเยียบเย็นหยั่งรากลึกอยู่ภายในทั้งคู่…..




“ไม่รู้สิ....”





ยา มาโมโตะตอบออกไปตามความจริง เพราะตัวเองก็หาเหตุผลหรือคำตอบที่มันจะดูสวยหรูกว่านี้ไปไม่ได้อีกแล้ว นอกเสียจากจะพูดจะบอกออกไปตามตรง ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่กังวลใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันก็ถูก..... ถ้าพวกเขาทั้งสองคนไม่ปริปากออกมามันก็ไม่มีใครหน้าไหนที่จะรู้จะเห็น ทว่ามันก็ไม่มีอะไรแน่นอนเสมอไปหรอก... เพราะความลับมันไม่เคยมีในโลก....



คิ้ว เรียวขมวดแน่นกับคำตอบที่ไม่ชัดเจน ที่แสดงถึงความไม่แน่นอนของคนด้านข้าง จนเขาต้องเผลอกัดริมฝีปากตัวเองไปครั้งหนึ่ง ความกังวลใจลุกลามขึ้นเรื่อยๆ ความคิดเลวร้ายสระตะประเดประดังเข้ามาในหัวไม่หยุด มือเรียวที่กอดตัวเองอยู่ถูกกำจนแน่น เพื่อระบายความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้น .....




สองแขน แกร่งของคนด้านข้างเอื้อมขึ้นมาแตะอยู่บนไหล่ลู่บางโอบรั้งเข้ามาหาตัว เพื่อบรรเทาความกลัดกลุ้มในหัวใจของร่างบางให้หายไป..... นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยามาโมโตะพึงกระทำให้ “คนรัก” ของเขาได้ในตอนนี้ เขาไม่อยากให้ความคิดใดๆที่ร้ายแรงเข้ามาทำร้ายจิคใจที่บอบบางราวแก้วของ ร่างบาง เขาอยาก..... อยากที่จะเป็นที่พักพิงแห่งสุดท้ายเพื่อคนๆนี้ตลอดไป ถึงแม้จะรู้ว่ามันไม่สมควรถ้าจะยังดันทุรังรักคนที่ได้ชื่อว่ามีเจ้าของแล้ว ก็ตาม.....





“ฮิบาริ ถ้าฉันจะขอจูบนาย...จะได้ไหม...”





ริม ฝีบางบางขยับยิ้มอ่อนโยนให้ครั้งหนึ่ง ก่อนจะเคลื่อนมาปิดริมฝีปากหยักของอีกคนโดยไม่ทันตั้งตัว ...... ความอบอุ่นยามเมื่อสัมผัสถูกแลกเปลี่ยนกันด้วยความเสน่หา...... ความนุ่มละมุนยามบดเบียดราวกับปุยฝ้ายบาง ..... จูบแสนหวานเนิ่นนานหยอกเย้าราวกับว่า..... โลกใบนี้จะมีเพียงพวกเขาทั้งสองคน อยู่ตรงนี้และที่แห่งนี้เท่านั้น........





.





.





.






.





มอง ดูที่นาฬิกาข้อมือแล้วต้องถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายเมื่อถึงเวลาที่ ต้องกลับเสียที ....... ดีโน่หยุดยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากร้านขายของเล่นใจกลางเมืองมาดริก พลางหันรีหันขวางไปรอบด้านและพยายามสอดส่ายสายตามองหาคนตัวเล็ก ที่เป็นคนรบเร้าให้เขาพาออกมาเที่ยวเล่นที่นี่ พอเขาเผลอก็แอบหายไปไหนไม่รู้...... นี่ก็ตามหามาจวนจะได้เวลาบินกลับอิตาลี แต่หายังไงก็หาไม่พบ จนเขาชักจะเป็นห่วง.....




สองขาแกร่งเร่งเดินจนกลายเป็น วิ่ง ........ ความกังวลเข้าเกาะกุมจิตใจไปทุกพื้นที่ เหงื่อกาฬไหลพลั่กอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งคิดย้อนไปถึงเจ้าปีศาจในคุกมืดนั่นหัวใจมันก็ยิ่งร้อนรุ่มกลัวว่า “คนที่เขารัก” จะถูกทำร้าย..... ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ..... เขาคงทนไม่ได้......




“สึนะ!!!!”





เดิน ไปได้ไม่เท่าไร เขาก็พบกับคนที่ตามหา...... พลางถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อพบว่าสึนะโยชิกำลังยืนดูคนเชิดหุ่นเล็กอยู่ อย่างสนใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มอีกคนที่ออกมาตามหาตนเองนั้นยืนอยู่ด้านหลัง ........





“อ๊ะ”





สองแขน แกร่งที่แอบยืนมาโอบเอวเล็กจากทางด้านหลัง สร้างความตกใจให้เจ้าของร่างน้อยๆนั่นสะดุ้งจนตัวโยน พลางตีมือใหญ่เพื่อกลบความเก้อเขิน ที่คนด้านหลังถือวิสาสะฉวยโอกาสกับร่างกายของเขา .....




“กำลังดูอะไรอยู่ หืมม์.....”




“ก็เห็นอยู่นี่ครับ อ๊ะ!! ....”




ทันที ที่ตอบคำถามไม่ถูกใจบอสหนุ่มแห่งคาบัคโรเน่ ...... ชายหนุ่มจึงงับหูลงโทษคนแสนดื้อในอ้อมแขนให้รู้สึกตัว พลางใช้จมูกโด่งคมเคลียเล่นตรงแก้มนุ่มๆ ส่งผลให้สึนะโยชิต้องหัวเราะคิกออกมากับการลงโทษอันแสนหวานของบอสหนุ่ม ....... เมื่อรู้ว่าถ้าขืนยังอยู่ที่นี่ต่อไปก็รังแต่จะโดนเอารัดเอาเปรียบจนน่าอาย ต่อสายตาประชาชนที่เดินขวักไขว่ สึนะโยชิจึงรีบขืนตัวจากการเกาะกุมจากคนตัวใหญ่ กระทั่งออกมาจากอ้อมแขนได้สำเร็จ ก่อนจะแล็บลิ้นล้อเลียนและวิ่งหนีเข้าไปยังร้านขายข